"Je moet weer wat schrijven!" Ja, leuk, maar ik heb daar wel inspiratie voor nodig. Dus, omdat ik zo'n goed mens ben, heb ik voor 3 dagen en nachten (neem dit niet te serieus a.u.b.) gemediteerd en hier is het resultaat.
Terwijl het hier warmer en warmer wordt - steeds meer dagen halen 30+ graden - is het raar om te beseffen dat het winter wordt in Nederland. Daarmee komt ook de Nederlandse traditie Sinterklaas die ik, heel jammer genoeg, niet zal vieren dit jaar.
Daarnaast zal er geen sneeuw zijn tijdens Kerstmis en Oud&Nieuw... Om het gebrek aan sneeuw te compenseren (en omdat het leuk is om met andere vrijwilligers tijd te besteden) vier ik Kerstmis en Oud&Nieuw in Kaapstad met een grote groep vrijwilligers.
Het lijkt me overbodig om te zeggen dat ik hier erg veel naar uitkijk! Toch gezegd
Aankomende donderdag tot maandag ben ik in Durban met een kleine groep vrijwilligers om te feesten en een pauze the hebben van mijn project :)
Wat me brengt bij het project zelf.
Kort nadat ik arriveerde (wat al best lang geleden is, tijd vliegt voorbij) werd ik al gewaarschuwd en kreeg ik voorspellingen van medewerkers dat tijdens het 4e semester de jongens het lastigst zijn om mee om te gaan. Dit zeiden ze, omdat de jongens naar huis gaan na hun examens. Sommigen voor altijd, sommigen alleen voor de vakantie. Nu hoor ik je denken: Hoe staat dit in verband met hun erge gedrag? Nou, de meeste jongens willen niet naar huis en daarom worden ze opstandiger.
En ik kan et niet ontkennen: de voorspellingen zijn uitgekomen. Vooral de oudere jongens gedragen zich nog slechter, waar ik me soms niet eens kon indenken dat dit mogelijk was.
Gelukkig zijn in de afgelopen dagen jongens naar huis gestuurd en in de komende dagen zal het merendeel volgen. Wat overblijft is een groep bestaande uit vooral laaities (straattaal voor kleintjes) en zij zijn niet al te moeilijk om mee om te gaan. Beter nog: ze luisteren zelfs naar mij.
Ik heb best hard gewerkt om een betere band te creëren met de laaities en ik kan vol blijheid zeggen dat dit zijn vruchten af lijkt te werpen. Als ik ze de voetbal leen, brengen ze deze terug. Als ze een probleem hebben, willen ze over het probleem praten. Gisteren kwam een van de laaities zelfs om een knuffel vragen, wat me een best trots gevoel gaf.
Een paar weken geleden was dit compleet tegenovergesteld (ze renden weg met de voetbal etc., laat staat dat ze om een knuffel vroegen). Afgelopen zaterdag had ik zo'n goede dag dat ik het nodig vond om dit op Facebook te plaatsen. Wat de eerste keer was dat ik dit deed in al die dagen dat ik hier was, dus dat zegt wel wat.
Afgelopen vrijdag haalde ik mijn iPad uit de kluis en ging ik logde ik in op Skype in Beach Bums (de lokale bar waar ze al weten wat ik wil drinken als ik aankom). Ik praatte met mijn ouders, m'n opa en oma en met Nick, wat best een goed gevoel gaf.
Oh ja, ik kreeg de vraag: "Ik heb op Facebook foto's gezien van je reis naar Coffee Bay, maar waar is het verhaal?"
Het zit als volgt: Ik schrijf niet al mijn verhalen op, zodat ik nog verhalen te vertellen heb als ik terugkom in Nederland. En ik heb al flink wat verhalen te vertellen
Dus heb a.u.b. geduld, ik zal niet voor altijd mijn verhalen verborgen houden ;)
Dat is het voor deze keer. Ik heb geen idee wanneer ik weer schrijf, dus houd Facebook in de gaten!
Tom
