Kaapstad!!!

Het wordt goed – 10 uur te gaan

Het wordt geweldig – 5 uur te gaan

Het wordt FANTASTISCH – 30 minuten te gaan

Zoals gesuggereerd, hoe dichter bij Kaapstad we kwamen, hoe enthousiaster we werden!

 

Het duurde 17 uur om bij “De Moederstad” van Zuid-Afrika te komen. Onze bustickets zeiden dat het 25(!!!) uur zou duren. Gelukkig hoefden we niet met de bus te reizen. De medewerkers van GBT Maccassar waren zo aardig om ons een lift aan te bieden, aangezien ze vlakbij Kaapstad wonen. Dus met een paar jongens en een paar medewerkers reisden we binnen 17 uur.

 

Het eerste teken van Kaapstads nabijheid (naast afstandaangevende borden) was de beroemde Tafelberg. Ookal is de berg maar iets meer dan 1 km hoog, je kan hem al van verre zien. We werden gebracht naar Long Street Backpackers (aan Long Street, hoe origineel) door de medewerkers en nadat we afscheid hadden genomen, liepen we naar de backpackers.

Long Street Backpackers is letterlijk in het midden van alle clubs en pubs (in tegenstelling tot Tekweni Backpackers waar ik hetzelfde verwachtte, maar goed). Het is gebaseerd op de eerste en tweede verdieping van een gebouw en een geweldige plek om te verblijven. In de backpackers kan je bijna geen herrie van buitenaf horen. Er is een keuken, bar, TV kamer met DSTV (wat voor honderden kanalen zorgt), er zijn twee balkons en veel kamers.

 

We ontmoetten andere PT vrijwilligers en, alweer, deelden verhalen (ik ga niet nog een keer uitleggen hoe leuk het is om andere vrijwilligers te ontmoeten. Lees m’n vorige blogs :))

Een paar vrijwilligers verbleven in Carnival Court backpackers, wat ook aan Long Street zit en maar een minuutje lopen is vanaf Long Street Backpackers. De vrijwilligers die in Long Street verbleven sliepen allemaal in dezelfde kamer, wat duidelijk erg gezellig was.

 

Ik zal een samenvatting geven van de “normale” dagen (nou ja, mijn normale dagen dan). In de ochtend (lees: 11/12 uur) had ik ontbijt wat bijna alle 13 dagen bestond uit brood met Nutella (het studentenleven leven). Bijna elke dag ging ik naar de Smoothie Shop naast de backpackers, waar ze heerlijke (EN GEZONDE) smoothies verkopen. Ze zijn niet als gewone smoothies, althans dat vond ik, want sommige smoothies hebben  als ingrediënten pindakaas, bietjes, cacaopoeder speciale melk enzovoorts. In ieder geval, na mijn ochtendritueel was het vooral rondhangen met de andere vrijwilligers. Soms naar de lokale markt, of doelloos rondlopen om de omgeving te verkennen, gewoon de dag opvullen (prioriteit: geen stress! :D).

Net zoals in Durban was uitgaan een van de redenen dat ik naar Kaapstad kwam. Dus, zoals gepland, bijna elke avond gingen we uit. Zoals ik eerder al zei, we zaten in het midden van alle feesten enz. dus een feest vinden was geen probleem. Tijdens het uitgaan nam ik geregeld een pauze om naar de Burger Shop te gaan, waar ze de beste kippenburgers van Kaapstad hebben. En daarna?

HERHAAL

 

Het was echter niet alleen maar dat. Zoals ik al zei waren dat de standaard dagen, maar natuurlijk hadden we ook onze speciale dagen! Op Eerste Kerstdag organiseerde onze backpackers een reisje met lunch (iedereen moest wat voorbereiden en dan konden we delen) naar de Tafelberg. Niet helemaal naar de top, maar naar een grot halverwege. We werden afgezet bij het pad dat we moesten beklimmen om bij de grot te komen. Het was geen lange klim, maar de hitte was wat het zwaar maakte. We kwamen gelukkig heelhuids aan en hadden lunch, met een mooi zicht op Kaapstad en Robbeneiland. Iets wat me verbaasde aan Robbeneiland was dat het vlak voor de kust ligt. Dat is (of was)  een van de redenen waarom het zo vreselijk was om daar gevangen te zitten. Je kan het land zien, maar je mag nooit meer het land zelf in.

Na de lunch (rond 5 uur, dus een aardig lange lunch) klommen we weer naar beneden en gingen terug naar onze backpackers.

 

We hebben ook in verschillende restaurants gegeten. Een van de favorieten was duidelijk het kleine Mexicaanse restaurant, met de vriendelijke bediening en heerlijk eten. Om een beetje cultureel te zijn gingen we naar een restaurant genaamd “Mama Africa”, aan de overkant van de straat. We wisten dat het duur zou worden, maar aangezien het maar voor een keer zou zijn maakte het ons niet uit. Hier at ik voor het eerst in m’n leven krokodillenvlees. Zoals alle soorten vlees die je nooit eerder geproefd hebt, smaakt krokodil naar kip, maar het was verschrikkelijk taai. Hierdoor (en omdat het erg lang duurde voordat ik m’n maaltijd kreeg,waardoor deze gratis was!) duurde het lang voordat ik klaar was met eten, maar het was een leuke ervaring. Een ander restaurant/bar waar we aten was “The Beer House”, waar ze 99 soorten bier verkopen. Wat mij aantrok tot het restaurant was het feit dat ze bitterballen verkopen! Ik had al een aardige tijd geen Hollandse snack gegeten dus ik moest het hebben. Het waren geen geweldige bitterballen, maar bitterballen desalniettemin dus ik genoot ervan.

 

De geweldigste ervaring die ik gehad heb was op Nieuwjaarsdag, toen ik de Tafelberg (deze keer helemaal) beklom. Ik ging met een kleine groep en begon aan een klim die 2 uur zou moeten duren (toegegeven, dat was niet heel motiverend). Terwijl we hoger en hoger klommen hielden we de tijd in de gaten, om ongeveer te weten hoe lang we nog moesten. Tijdens het klimmen ontmoet je andere bergbeklimmers (sommigen gaan omhoog, sommigen naar beneden). Een aantal gaf ons een motiverend praatje, door te zeggen dat we al halverwege waren (en we hadden pas 20 minuten geklommen, hell yeah).

Daarna bleven we gestaag klimmen, met zo nu en dan een pauze. Doordat het pad een bocht maakte om de berg (we moesten door een kloof in de berg klimmen), verloren we het zicht op Kaapstad en bestond het zicht uit rots, gras en de berg. Hoe hoger we kwamen, hoe rotsachtiger het pad werd en hoe sterker de wind. Toen we door de kloof liepen was de wind erg sterk (als in een windtunnel, een effect wat de slpeet creëert). Toen ik helemaal in de kloof was en ik achterom keek om het pad te zien waar we haden gelopen, zag ik niet veel meer van het pad. Achter mij stortten de wolken neer op het pad. Het was alsof de berg overvloeide met wolken en ze allemaal neerstortten als een waterval, en ik stond er achter. Een wonderlijk fenomeen om te zien. Ik draaide me om en was weer sprakeloos. Boven, aan het einde van het pad, schenen de wolken rood/goud, vanwege de ondergaande zon, alsof het een pad naar de hemel was. De laatste meters rende ik naar de top.

Waar in de kloof de wind sterk was en herrie maakte, was op de top complete vrede. Het is moeilijk om het gevoel te omschrijven. De wolken hadden een gouden kleur en waren kalm, de herrie was verdwenen en niks in de wereld leek mis. Nadat ik versteld was door de kalmte en pracht van de natuur om me heen, liep ik naar het restaurant op de top. Daar ontmoetten we de andere vrijwilligers, die ervoor gekozen hadden om met de kabelbaan omhoog te komen. We ontspanden en praatten wat en liepen rond op de Tafelberg. Ik kon Kaapstad weer zien en alles wat eromheen is. Het duurde niet lang tot de zonsondergang, dus als een groep keken we die, en het was magisch.

Het is zeker iets wat ik weer zou willen doen, en van alles wat ik in Zuid-Afrika gedaan heb zou ik dit het meeste aanbevelen. Doe het. Voordat je sterft. Je moet.

 

Om Kerstmis en Oud&Nieuw niet thuis te vieren was raar, maar ik had een geweldige ervaring. 11/10 (ja, dat ik mogelijk oke ssst) zou ik aan Kaapstad willen geven. Als stad, als ervaring, ongewoon FANTASTISCH!

 

 

Groetjes vanuit Zuid-Afrika!

 

 

 

(Ohja, het bleek dat we de Tafelberg in 56 minuten, in plaats van de 2 uur wat het bordje zei. Lekker!)

Camp Caroline, weg van Tongaat

“Nooit meer terug naar Boys Town!” schreeuwde een van de jongens. Hij had gelijk, het was de laatste dag dat hij in Girls and Boys Town (GBT) Tongaat zou zijn.

Het begin van december betekent het einde van het vierde semester in Zuid-Afrika en dus het einde van het schooljaar.

Een GBT contract is voor twee jaar (maar het kan verlengd worden door de rechter) en dus aan het einde van elk schooljaar verlaten sommige jongens het Youth Development Centre (Jeugd Ontwikkelingscentrum) voor altijd.

 

De meeste jongens gaan naar huis (of naar pleegouders, ooms, tantes etc.) voor hun zomervakantie. (Ik besefte dat ik drie zomervakanties heb in een jaar tijd: een in NL in 2013, een in ZA in 2013/2014 en een in NL in 2014. Ik klaag niet!)

Niet alle jongens hebben echter een plaats om naartoe te gaan. Voor deze jongens biedt Camp Caroline (ook wel Munster Camp genoemd, naar de dichtstbijzijnde stad) een oplossing. Het is eigendom van de organisatie Girls and Boys Town. In totaal zijn er vier Youth Development Centre’s (YDC’s) en verschillende Family Homes (Familiehuizen). De YDC’s zijn voor jongens alleen. Sommige Family Homes hebben meiden, sommige hebben jongens, maar nooit gemixt (waarschijnlijk omdat ze dan zouden veranderen in producerende Family Homes...). Alleen de jongens die in de YDC’s verblijven en die geen plek hebben om naar toe te kunnen, gaan naar Camp Caroline.

 

Dit jaar waren er slechts twee jongens van de Tongaat YDC (waar ik werk) die naar Camp Caroline gingen. (Dat gaat rustig worden, dacht ik)

Nou, nee. Van de YDC in Magaliesburg kwamen 4 jongens, van Kagiso kwam er 1 en van Maccassar kwamen... 18 jongens. (GEWELDIG)

 

Ondanks de verrassing in het aantal jongens was de tijd in Camp Caroline geweldig. De jongens toonden heel veel discipline (vooral de eerste dagen). De omgeving van het kamp is ook fantastisch. Het is slechts zeven minuten lopen naar het strand. Het eten was heerlijk (een paar braais gehad, woehoe!) en omdat de medewerkers de jongens 95% van de tijd bezig hielden, kon ik lekker ontspannen. De jongens en staff slapen allemaal in vakantiehuisjes. De jongens zitten met z’n achten in een huisje (vier in de ene kamer, vier in de andere) en de medewerkers zitten met z’n zessen (drie-drie).

 

Met de jongens van Magaliesburg kwam ook een Collega. Lewis Sweeney-Slavin werkt bij de YDC in Magaliesburg. Zoals ik in m’n vorige blog uitlegde is het ontmoeten van andere volunteers een kans om ervaringen en dergelijke uit te wisselen. Jack, Lewis en ik sliepen in een kamer samen en aan de andere kant sliepen de buschauffeurs.

 

Bijna elke dag was er een uitje, wat echt geweldig was. We gingen naar verschillende stranden, naar een slangenpark, een krokodillenboerderij, naar de bioscoop en ga zo maar door. Ik had veel lol met de jongens van Maccassar. De talen die zij daar spreken zijn Engels en Afrikaans, waar ze in GBT Tongaat Engels en Zulu praten.

Ik zal een kleine geschiedenisles geven. Toen de Nederlandse colonisten in Zuid-Afrika kwamen, praatten zij natuurlijk Nederlands. Toen daarna de Engelsen de Nederlanders versloegen en daarna Zuid-Afrika onafhankelijk werd, bleef de taal echter hangen. Afrikaans is een van de elf officiele talen van Zuid-Afrika en het is heel erg gelijk aan Nederlands. Hierdoor kon ik de jongens van Maccassar verstaan als zij Afrikaans praatten. Dit vertelde ik ze echter niet en dat resulteerde in wat leuke momenten. (zoals wanneer ik in hun taal antwoordde als ze iets tegen me zeiden en geen antwoord verwachtten).

 

Camp Caroline was een fantastische ervaring voor me. Het gaf me een veel wijdere blik op de organisatie Girls and Boys Town. Ik vind het kamp een geweldig initiatief is om jongeren die niet naar huis kunnen een leuke tijd te geven.

Aan de ene kant vond ik het jammer dat ik niet langer dan twee weken bleef, maar aan de andere kant was er een nieuw avontuur dat wachtte: Kaapstad! (Dat is voor de volgende blog hahaha)

Een weekend in Durban

Hoog in de lucht, donkere wolken waren het enige wat ik kon zien. Een fantastische avond om uit te gaan, leek mij.

Maar laat me beginnen bij het begin. Het was November (ja, zo lang geleden, en opnieuw mijn excuses) en bijna zomer. Met “bijna zomer” bedoel ik dat de dagelijke temperatuur zo’n 26°C is en af en toe 30°C.

Om een (hoognodige) pauze te hebben van ons project, besloten Jack en ik om Jasmine (van het Durbanville project in Kaapstad) en Anna en Lauren (van het Clouds of Hope project in Underberg) te vergezellen voor een lang weekend in Durban.

We arriveerden op donderdag. Onze host, Mr. Jakes Raman, had ons een lift gegeven. Voordat we uit de auto stapte vertelde hij ons dat we zeer voorzichtig moesten zijn, omdat Durban blijkbaar gevaarlijk is voor witte mensen.

Met de waarschuwing in ons achterhoofd, liepen we naar Tekweni Backpackers, waar we zouden verblijven. Het is een geweldige plek om te verblijven. Er is een zwembad, biljarttafel, gratis wifi en de mensen zijn aardig. Het heeft ook een beveiligde deur bij de ingang (dus in de backpackers zouden we in ieder geval veilig zijn). We ontmoetten Laura, Anna en Jasmine en deelden verhalen met elkaar.

Wat ik leuk vind aan het delen van verhalen, is dat het je een veel bredere blik geeft. Als je verhalen hoort van anderen, kan je veel dingen vergelijken. Bijvoorbeeld: de mensen met wie je werkt, ervaringen, collega’s, de manier waarop je je project benadert enz. Het geeft me een frisse kijk op mijn eigen project. Met een nieuwe kijk op je project, zie je nieuwe kansen en kun je nieuwe dingen bereiken.

Nadat we elkaar over onze projecten hadden verteld, verkenden we de omgeving. Tekweni Backpackers is vlakbij Florida Rd, wat schijnbaar het feestgebied in Durban is.

(totaal toevallig natuurlijk, achum....)

We vonden de dichtstbijzijnde winkel en merkten op dat er veel restaurants zijn aan Florida Rd, maar we zagen nog niet veel clubs.

Die avond hadden we een braai in the backpackers, met die donkere wolken waar ik in het begin over sprak boven ons, en daarna maakten we ons klaar om uit te gaan. Blijkbaar ging iedereen in de backbackers naar een club genaamd “Cool Running’s”. We liepen naar Florida Rd, om erachter te komen dat we in een taxi moesten springen. (Fantastisch. Dit is het feestgebied in Durban en we moeten alsnog in een taxi)

Na een korte rit kwamen we aan bij een Reggaebar. Het was een grote teleurstelling voor mij. Reggae is totaal niet mijn favoriete muziek, laat staan feestmuziek. Maar, omdat klagen niet veel ging helpen, ging ik naar binnen met de anderen. Die waren al naar het achterste gedeelte van de kamer aan het lopen en ik volgde ze, om uit te komen in een andere kamer.

Mijn teleurstelling verdween zodra ik de kamer binnenkwam. In het midden van de kamer zaten op z’n minst 30 mensen te trommelen op traditionele trommels in alle maten. Het geluid was overdonderend en de sfeer was geweldig. Het was misschien wel het meest culturele ding wat ik gedaan heb in Zuid-Afrika. Ik zou het dan ook zeer aanbevelen aan anderen.

Na een flinke tijd gingen we terug naar de backpackers en ik nam een duik in het zwembad.

De volgende dag werden we laat wakker,  hadden ontbijt en hingen we rond in de backpackers. We speelden wat biljart en zwommen in het zwembad. Die avond gingen we weer uit. Een taxi (jep, alweer) reed ons naar een club genaamd Tiger Tiger.

We wachtten in de rij toen we hoorden dat er ongeveer een uur wachttijd was, vanaf waar wij stonden. We dachten niet al te lang na en sprongen in een taxi, op weg naar Cool Running’s.

Vol met enthousiasme liepen we door de Reggaebar, op weg naar de kamer aan de achterkant van het gebouw. Mijn enthousiasme verdween zodra ik de kamer binnenkwam. In het midden van de kamer stonden niet meer dan 5 mensen te praten. Het enige geluid kwam van de radio en van de pratende mensen. En de sfeer? Nou ja, die was er gewoon niet.

Zaterdag (al, hmpf) spendeerden we de dag net zoals vrijdag. In de avond echter gingen we uit (MET DE TAXI) naar een club genaamd Origins. Het was geweldig. 3 verdiepingen, 4 zalen, 4 muziekstijlen, waaronder mijn favoriete voor feesten: house muziek. Het was de beste avond uit die ik gehad heb sinds ik in Zuid-Afrika kwam.

Zondag was een rustige dag, maar dat was wel nodig, omdat zaterdag me uitgeput had. Nadat we lunch hadden gehad in een van de restaurants aan Florida Rd was het tijd om tot ziens te zeggen tegen Lauren en Anna, omdat zij terug gingen naar hun project in Underberg. Daarna ging ik naar het strand (Oh ja, ik kwam daar met de taxi). Durbans strand is erg mooi. De golven zijn goed voor surfers en het strand zelf ziet er piekfijn uit.

De rest van de dag waren we in de backpackers, rondhangend met mensen die we in de afgelopen dagen hadden ontmoet. We speelden wat biljart, zwommen nog wat en eindigden het weekend met een braai.

De volgende dag, nadat we tot ziens gezegd hadden tegen Jasmine, was het tijd voor Jack en mij om naar huis te gaan. Raar, hoe Girls and Boys Town (GBT) Tongaat al als thuis voelt. De jongens waren blij ons weer te zien, wat leuk was voor mij om te ervaren.

Hoe cool het weekend in Durban ook geweest mocht zijn, ik ben gewend in GBT Tongaat en ik zou niet van project willen veranderen voor al de biltong in de wereld.

Deze blog was niet echt over mijn project, maar ik hoop dat het een bredere kijk geeft op mijn tussenjaar. Ik werk veel in GBT Tongaat, maar er zijn gelukkig ook tijden waarin ik kan ontspannen en van het geweldige land waarin ik verblijf kan genieten.

Vooruitgang en Sinterklaas enzo

"Je moet weer wat schrijven!" Ja, leuk, maar ik heb daar wel inspiratie voor nodig. Dus, omdat ik zo'n goed mens ben, heb ik voor 3 dagen en nachten (neem dit niet te serieus a.u.b.) gemediteerd en hier is het resultaat.

Terwijl het hier warmer en warmer wordt - steeds meer dagen halen 30+ graden - is het raar om te beseffen dat het winter wordt in Nederland. Daarmee komt ook de Nederlandse traditie Sinterklaas die ik, heel jammer genoeg, niet zal vieren dit jaar.
Daarnaast zal er geen sneeuw zijn tijdens Kerstmis en Oud&Nieuw... Om het gebrek aan sneeuw te compenseren (en omdat het leuk is om met andere vrijwilligers tijd te besteden) vier ik Kerstmis en Oud&Nieuw in Kaapstad met een grote groep vrijwilligers.
Het lijkt me overbodig om te zeggen dat ik hier erg veel naar uitkijk! Toch gezegd
Aankomende donderdag tot maandag ben ik in Durban met een kleine groep vrijwilligers om te feesten en een pauze the hebben van mijn project :)

Wat me brengt bij het project zelf.
Kort nadat ik arriveerde (wat al best lang geleden is, tijd vliegt voorbij) werd ik al gewaarschuwd en kreeg ik voorspellingen van medewerkers dat tijdens het 4e semester de jongens het lastigst zijn om mee om te gaan. Dit zeiden ze, omdat de jongens naar huis gaan na hun examens. Sommigen voor altijd, sommigen alleen voor de vakantie. Nu hoor ik je denken: Hoe staat dit in verband met hun erge gedrag? Nou, de meeste jongens willen niet naar huis en daarom worden ze opstandiger.
En ik kan et niet ontkennen: de voorspellingen zijn uitgekomen. Vooral de oudere jongens gedragen zich nog slechter, waar ik me soms niet eens kon indenken dat dit mogelijk was.
Gelukkig zijn in de afgelopen dagen jongens naar huis gestuurd en in de komende dagen zal het merendeel volgen. Wat overblijft is een groep bestaande uit vooral laaities (straattaal voor kleintjes) en zij zijn niet al te moeilijk om mee om te gaan. Beter nog: ze luisteren zelfs naar mij.

Ik heb best hard gewerkt om een betere band te creëren met de laaities en ik kan vol blijheid zeggen dat dit zijn vruchten af lijkt te werpen. Als ik ze de voetbal leen, brengen ze deze terug. Als ze een probleem hebben, willen ze over het probleem praten. Gisteren kwam een van de laaities zelfs om een knuffel vragen, wat me een best trots gevoel gaf.
Een paar weken geleden was dit compleet tegenovergesteld (ze renden weg met de voetbal etc., laat staat dat ze om een knuffel vroegen). Afgelopen zaterdag had ik zo'n goede dag dat ik het nodig vond om dit op Facebook te plaatsen. Wat de eerste keer was dat ik dit deed in al die dagen dat ik hier was, dus dat zegt wel wat.

Afgelopen vrijdag haalde ik mijn iPad uit de kluis en ging ik logde ik in op Skype in Beach Bums (de lokale bar waar ze al weten wat ik wil drinken als ik aankom). Ik praatte met mijn ouders, m'n opa en oma en met Nick, wat best een goed gevoel gaf.

Oh ja, ik kreeg de vraag: "Ik heb op Facebook foto's gezien van je reis naar Coffee Bay, maar waar is het verhaal?"
Het zit als volgt: Ik schrijf niet al mijn verhalen op, zodat ik nog verhalen te vertellen heb als ik terugkom in Nederland. En ik heb al flink wat verhalen te vertellen
Dus heb a.u.b. geduld, ik zal niet voor altijd mijn verhalen verborgen houden ;)

Dat is het voor deze keer. Ik heb geen idee wanneer ik weer schrijf, dus houd Facebook in de gaten!


Tom

Leven in Boys Town

"Geef dat aan mij." 'Nee.' "Waarom?" 'Hou op met stomme vragen stellen. Het is van mij en ik geef niks aan jou.'
Dit is een kort gesprek en ik heb dit minstens drie keer per week, met verschillende jongens. Zoals ik al zei vorige keer, de jongens zijn geïnteresseerd in mijn spullen. Toch was dit toen meer een eerste indruk die ik kreeg van ze. Ik leer de jongens alsmaar beter kennen. Of het nu het voorspellen van hun acties is, of praten met ze over hun verleden.

Elke keer als ik met een van de jongens over zijn verleden praat, ben ik sprakeloos. Ik wist voordat ik hier kwam al dat deze jongens een moeilijke jeugd hadden, maar om de verhalen van henzelf te horen is iets waar je niet voorbereid op kan zijn. Bijna allemaal hebben ze te maken gehad met misbruik. Hiermee bedoel ik misbruik op veel gebieden. Ouders verslaafd aan alcohol, drugs, gokken en het slaan van hun kinderen totdat deze erbij neervallen: ik heb het allemaal gehoord. Sommigen zijn wees, sommigen hebben een ouder over en anderen weten niet eens waar hun echte ouders zijn.
Al deze verhalen roepen bij mij de vraag op: Waar zou ik zijn als ik de problemen had die zij hebben?
Ik begrijp volkomen waarom sommige jongens de dingen doen die ze doen. Verslaafd raken aan alcohol, drugs, sigaretten of wat dan ook is niet de oplossing voor hun problemen. Toch begrijp ik het, want het laat ze de vreselijke dingen die ze in hun korte leven hebben meegemaakt vergeten.

Sterk leeft van zwak en slim leeft van sterk.


Oke, tijd voor wat vrolijkere dingen. Veel mensen vragen me hoe een dag in Boys Town er voor mij uitziet.
Ik word eerst wakker rond 6 uur 's ochtends door het meest vreselijke geluid in Zuid-Afrika: hadida's.
(Sommigen hebben misschien de foto's van deze vogels gezien op Facebook. Zo niet: de albums zijn toegankelijk voor iedereen dus zoek ze op als je wilt :))
Hoe dan ook, nadat ik wakker ben gemaakt met het geluid van een zeemeeuw gekruist met een kraai, prober ik nog een paar uur te slapen.

De jongens ontbijten om 7 uur en kort daarna gaan ze naar school. Soms ontbijt ik met ze mee en reis ik mee met ze in de schoolbus naar school, maar meestal ben ik te moe om zo vroeg op te staan. (Oordeel nog niet, je zult snappen waarom ik moe ben)
Dus rond 9 uur sta ik op en ontbijt ik op m'n gemak. Iets wat ik erg leuk maar vooral ontspannend vind om te doen is ontbijten voor het kantoor. Hiervandaan kan ik één of twee walvissen voorbij zien zwemmen in de zee voor Boys Town, terwijl ik ontspan in de ochtendzon. Dit vredige moment is een van de vele redenen waarom ik van dit land houd.

Als ik genoeg heb van de ochtendzon, begint het wachten. Het is het wachten todat de jongens terugkomen van school. Hoewel het zeer saai kan zijn, het is noodzakelijk want zodra de jongens terugkomen zuigen ze alle energie uit je. Dus wat ik doe is lezen, tv kijken, tekenen (niet serieus maar krabbelen), rondwandelen, zonnebaden, luisteren naar muzien... van alles om de tijd te doden. Als het goed is krijg ik een bibliotheekpasje en hier kijk ik erg naar uit. Er is een aantal boeken in ons huis maar deze zijn niet echt het type boek wat ik wil lezen. Om boeken te kunnen lezen die ik wil lezen zal dus goed zijn. Heel goed. 

Rond 3 uur 's middags komen de jongens terug van school. Jippie, hier gaan we dan. Mijn eerste taak is helpen met huiswerk. Dat wil zeggen, als zij dat willen. Meestal zijn er zo'n vijf jongens die hun huiswerk doen. (22 jongens gaan naar school) Het huiswerk zelf is niet zo moeilijk, maar de andere jongens maken het moeilijk om te doen. Wanneer ik me wil concentreren op een jongen en zijn huiswerk, eisen de andere jongens ook aandacht op. Dit doen ze door pennen te gooien, me constant te prikken en ik word regelmatig gebeten. Praten helpt niet, dus om ze weg te krijgen draai ik hun arm om, buig hun vingers naar achter of zoiets. Het is niet zo dat ik echt boos ben en ze pijn wil doen, maar het is de enige manier waarop ze ophouden met mij te irriteren. De huiswerksessies kunnen erg lang duren, soms tot half zes.

Dan begint "activiteit tijd" en speel ik spelletjes met de jongens of sport ik met ze. Meestal is dit voetbal, tafelvoetbal, volleybay of ik loop rond in Boys Town en zie wat ze uitspoken. De activiteiten zijn nog vermoeiender dan het helpen met huiswerk. Niet alleen omdat ze goed zijn in sporten, waardoor mijn conditie flink getest wordt, maar ze vechten veel en maken ruzie vanwege de kleinste dingen. Aangezien ze schreeuwen in Zulu, heb ik geen idee wat ze zeggen. Dus ik moet tussenbeide komen en ze het uit laten praten in Engels. Als ze vechten moet ik fysiek tussenbeide komen en ze tot rust laten komen.

Dit gaat door tot half zeven 's avonds, wanneer we avondeten. Het eten is niet veel veranderd. Soms, als we aangeven dat we iets anders willen dan rijst, krijgen we sandwiches als avondeten.
Na het avondeten gaan de jongens naar boven naar hun kamers, de tv lounge of de tafelvoetbaltafel. Heel soms is er nog een jongen die hulp nodig heft met zijn huiswerk (weer jippie), maar meestal loop ik wat rond en speel tafelvoetbal met ze.

Rond 8 uur 's avonds is mijn werkdag voorbij en ga ik naar m'n huis, om vervolgens een heerlijke lange douche te nemen, op de bank te zitten en tv te kijken. Ik ga naar bed rond half negen, wat veel eerder is dan  de tijd waarop ik thuis naar bed ging. Het is gewoon dat ik totaal kapot ben en amper mijn ogen open kan houden.

In de weekenden zijn de jongens de hele dag in Boys Town, dus ik neem pauzes tijdens de dag om wat uit te rusten, want de jongens eisen nog meer aandacht op. Soms zijn er uitjes, waarbij we rondrijden in de bus en op verschillende plekken stoppen om koekjes te eten en sap te drinken. Afgelopen weekend was er een groot evenement genaamd VIP, wat de jongens erg leuk vonden en ik ook! (Gratis eten woop woop!)

Dus ja, dat is hoe ik mijn dagen doorbreng in Boys Town. Ik hoor van veel vrienden dat de universiteit veel werk is, dus ik vraag me af of het net zo vermoeiend gaat zijn als dit project. (Waarschijnlijk).
Ik heb (nog) geen last van heimwee en ik kan me niet voorstellen om weer in Nederland te leven, alhoewel het soms goed zou zijn om weer wat tijd door te brengen met vrienden. Niet per se iets speciaals doen, maar gewoon zoals het was. Dus het is enigszins jammer dat bijna al mijn vrienden in Nederland zitten, bijna 9500 kilometer verderop. Beetje ver, dus sms'jes dan maar!

Mocht je me willen sms'en, mijn telefoonnummer staat in mijn vorige update. Brieven kunnen natuurlijk ook gestuurd worden! Stuur ze naar:

Tom Matthiesen
Girls and Boys Town
Tongaat 4400
PO Box 67
Kwa Zulu Natal
South-Africa

Het duurt best lang voor een brief om aan te komen (ongeveer een maand), dus verwacht niet onmiddelijk een antwoord! Stuur a.u.b. geen pakketjes, want sommige zijn verdwenen bij vorige vrijwilligers! Dit geldt voor de grotere en duurdere pakketjes, dus ik denk dat een paar sokken wel afgeleverd wordt :) (Ik heb trouwens geen sokken nodig, ik heb er genoeg)


Tom

Welkom in Zuid-Afrika. Welkom in Boys Town!

Ik zal eerlijk zijn, ik heb uiteenlopende gevoelens over mijn project tot nu toe. Ik zal beginnen met de wat negatievere dingen en eindigen met de positievere. Op deze manier zijn de positieve dingen het recenst in het geheugen.

De jongens hier zijn, zoals verwacht en voorspeld, er erg aan toe. Niet per se fysiek, maar emotioneel gezien. Dit maakt ze onvoorspelbaar, wat erg lastig is om mee om te gaan. Het ene moment zijn ze aardig, het volgende moment gaan ze door het lint. Straffen zijn hier zeldzaam, omdat de medewerkers geloven in het geven van liefde. Ik ben het deels met ze eens, maar de meesten van jullie zullen mijn volledige standpunt hierin wel weten.

Ze tonen ook bijzonder veel interesse in waardevolle spullen, ALS JE SNAPT WAT IK BEDOEL. Daarom heb ik al mijn waardevolle spullen in de kluis van de medewerkers gedaan, zodat ik zeker weet dat mijn spullen veilig zijn. De jongens willen de prijs van elk kledingstuk weten en welke maat het is... Ik denk dat ik nu wel genoeg hierover gezegd heb.

Ookal ben ik in een land waar veel mensen Afrikaans (wat erg lijkt op Nederlands) en Engels spreken, spreken de meeste mensen hier Zulu. De jongens en medewerkers spreken tegen elkaar in Zulu, zelfs al zijn Jack en ik erbij. Bedankt.
Oke even eerlijk, ik zit in een provincie genaamd Kwa Zulu Natal, dus ik ben misschien wat naïef geweest...
Ik prober wel de taal te leren. De klikgeluiden zijn het allerlastigst om te leren. Omdat je jongens me woorden blijven leren, heb ik besloten om de woorden maar op te schrijven (fonetisch).

Het eten hier is te doen, maar er is weinig variatie. Neem (oud) brood met boter, rijst, curry, hamburger/kip en maak een willekeurige combinatie daarvan, en je hebt bijna elke maaltijd die ik tot nu toe heb gehad. De meeste jongens zijn nu op vakantie (naar hun ouders, pleegouders, familie), maar een paar zijn hier gebleven, wat waarschijnlijk de redden is dat ik twee keer patat gehad heb deze week. In de week dat ik hier ben heb ik precies één sinaasappel gekregen.
Jack en ik kunnen natuurlijk ons eigen eten kopen, maar dat hebben we bijna niet gedaan, omdat de jongens ook veel interesse tonen in ons eten...

De accommodatie is, vergeleken met wat ik verwachtte, GIGANTISCH. De jongens hebben een eigen gebouw waarin ze slapen. Het heeft een TV-lounge (een kamer met een oude tv + DVD-speller en wat stoelen), een tafelvoetbaltafel en een sportschool (meeste van de spullen zijn kapot, maar goed)
Er is een apart gebouw waar we eten. Daarnaast is er op de accommodatie: huizen van de medewerkers, een voetbalveld/rugbyveld, een (beveiligd) zwembad, een basketballveld, een bibliotheek (die bijna niet gebruikt wordt), en een kerk die vastzit aan het gebouw waarin ik verblijf.

Ah ja, mijn "huis". In feite is het mijn kamer, Jacks kamer, een badkamer een douche en een woonkamer. Toen ik hier voor het eerst kwam vond mijn kamer eruitzien als een gevangenis, maar toen ik al mijn spullen had uitgepakt zag het er al beter uit. De woonkamer heeft vier banken (waarvan er een kapot is), en een tv met vier zenders. Ik gebruik de badkamer bijna niet om me op te frissen, omdat mijn kamer een eigen wastafel heeft. Daarnaast is het bad geel (terwijl ze hem wit kochten). De wc is best schoon. De douche had schoner kunnen zijn, maar ik ben al lang blij dat hij goed functioneert.

De locatie is prachtig. We zijn slechts een kleine brug verwijderd van het strand! In de avond zie je veel schepen in de zee, wachtend tot ze verder kunnen naar Durban. Ze zien eruit als kleine huisjes op de zee! De nachtelijke hemel is ook heel mooi (Ik heb drie nachten gestaard, zoekende naar sterrenbeelden die ik ken, totdat ik realiseerde dat ik aan de andere kant van de wereld zit...)
Er rennen ook apen rond in Boys Town, wat ik eerst wel gaaf vond maar nu is het normaal geworden.

Ik heb een nieuw telefoonnummer, waarop ik te bereiken ben: +27745145703

Nu even samenvatten. Dit project gaat een grote uitdaging voor me worden, maar ik zal niet zo snel opgeven. Ik moet er veel tijd en vooral geduld in stoppen als ik wil slagen, maar ik ga mijn uiterste best doen.

Hou vast aan de geode dingen, die slepen je door de slechte heen.

Tom

EINDELIJK

Ik heb nooit gedacht dat de tijd zo snel zou gaan. Afgezaagd? Misschien, maar het is zeker waar. Ik ga nu niet al mijn Project Trust memoires ophalen hoor, dus geen zorgen. Zo oud ben ik nou ook weer niet.
Dezelfde vragen worden mij steeds weer gesteld. Puur uit interesse, dus ik weet dat men het goed bedoelt. Echter, na ontelbare keren vertellen dat ik inderdaad zin heb om te vertrekken, wil ik alleen maar meer gaan. Meer dan 3/4 jaar weet ik al dat ik dit wil doen en meer dan een half jaar weet ik dat ik ook echt ga. Er is echt niks wat ik meer wil dan nu gaan.

Ik ga geen uitspraken doen over het missen van dingen, of mensen. Als mij gevraagd wordt wat ik het meeste ga missen, zeg ik als grap dingen als mijn slaapkamerdeur, of de lantaarnpaal voor mijn huis. De waarheid is: Ik heb geen idee. Ik ga vast en zeker mijn huis, mijn ouders, mijn broertje en mijn vrienden missen. Maar voorspellen dat je iets gaat missen is hetzelfde als voorspellen dat het Nederlands Elftal ooit wereldkampion wordt. Waarschijnlijk, maar geen idee wanneer.

Ik zal eerlijk zijn, ik heb me druk gemaakt dat ik me druk zou maken. Gedaan, haatte het, nooit meer.

Tijd voor wat leukere onderwerpen. Even Nederlands beginnen. Het  weer in Durban (wat vlakbij Tongaat ligt, waar ik verblijf) is best goed. Temperaturen boven de 20 graden: Vind ik leuk.
Ik heb ook contact gehad met mijn partner via Facebook. Hij zei dat de jongeren makkelijk in de omgang zijn, wat het tegenovergestelde is van wat wij vreesden. Hup Boys Town jongeren!

Ik heb geen andere onderwerpen om nu over te praten. Dus ja. Daar zit ik dan. Doei gezegd tegen m'n maatje vorige week op Schiphol, andere vrienden volgden in de week erna... Vaarwel familie, vaarwel straat. Ik lijk James Blunt wel. Ik eindig deze blog liever met een quote van een andere zanger.

Dus.

OPPAN BOYS TOWN STYLE

(hop hop hop hop)

(geweldig nummer)

Tom