"Je moet weer wat schrijven!" Ja, leuk, maar ik heb daar wel inspiratie voor nodig. Dus, omdat ik zo'n goed mens ben, heb ik voor 3 dagen en nachten (neem dit niet te serieus a.u.b.) gemediteerd en hier is het resultaat.
Terwijl het hier warmer en warmer wordt - steeds meer dagen halen 30+ graden - is het raar om te beseffen dat het winter wordt in Nederland. Daarmee komt ook de Nederlandse traditie Sinterklaas die ik, heel jammer genoeg, niet zal vieren dit jaar.
Daarnaast zal er geen sneeuw zijn tijdens Kerstmis en Oud&Nieuw... Om het gebrek aan sneeuw te compenseren (en omdat het leuk is om met andere vrijwilligers tijd te besteden) vier ik Kerstmis en Oud&Nieuw in Kaapstad met een grote groep vrijwilligers.
Het lijkt me overbodig om te zeggen dat ik hier erg veel naar uitkijk! Toch gezegd
Aankomende donderdag tot maandag ben ik in Durban met een kleine groep vrijwilligers om te feesten en een pauze the hebben van mijn project :)
Wat me brengt bij het project zelf.
Kort nadat ik arriveerde (wat al best lang geleden is, tijd vliegt voorbij) werd ik al gewaarschuwd en kreeg ik voorspellingen van medewerkers dat tijdens het 4e semester de jongens het lastigst zijn om mee om te gaan. Dit zeiden ze, omdat de jongens naar huis gaan na hun examens. Sommigen voor altijd, sommigen alleen voor de vakantie. Nu hoor ik je denken: Hoe staat dit in verband met hun erge gedrag? Nou, de meeste jongens willen niet naar huis en daarom worden ze opstandiger.
En ik kan et niet ontkennen: de voorspellingen zijn uitgekomen. Vooral de oudere jongens gedragen zich nog slechter, waar ik me soms niet eens kon indenken dat dit mogelijk was.
Gelukkig zijn in de afgelopen dagen jongens naar huis gestuurd en in de komende dagen zal het merendeel volgen. Wat overblijft is een groep bestaande uit vooral laaities (straattaal voor kleintjes) en zij zijn niet al te moeilijk om mee om te gaan. Beter nog: ze luisteren zelfs naar mij.
Ik heb best hard gewerkt om een betere band te creëren met de laaities en ik kan vol blijheid zeggen dat dit zijn vruchten af lijkt te werpen. Als ik ze de voetbal leen, brengen ze deze terug. Als ze een probleem hebben, willen ze over het probleem praten. Gisteren kwam een van de laaities zelfs om een knuffel vragen, wat me een best trots gevoel gaf.
Een paar weken geleden was dit compleet tegenovergesteld (ze renden weg met de voetbal etc., laat staat dat ze om een knuffel vroegen). Afgelopen zaterdag had ik zo'n goede dag dat ik het nodig vond om dit op Facebook te plaatsen. Wat de eerste keer was dat ik dit deed in al die dagen dat ik hier was, dus dat zegt wel wat.
Afgelopen vrijdag haalde ik mijn iPad uit de kluis en ging ik logde ik in op Skype in Beach Bums (de lokale bar waar ze al weten wat ik wil drinken als ik aankom). Ik praatte met mijn ouders, m'n opa en oma en met Nick, wat best een goed gevoel gaf.
Oh ja, ik kreeg de vraag: "Ik heb op Facebook foto's gezien van je reis naar Coffee Bay, maar waar is het verhaal?"
Het zit als volgt: Ik schrijf niet al mijn verhalen op, zodat ik nog verhalen te vertellen heb als ik terugkom in Nederland. En ik heb al flink wat verhalen te vertellen
Dus heb a.u.b. geduld, ik zal niet voor altijd mijn verhalen verborgen houden ;)
Dat is het voor deze keer. Ik heb geen idee wanneer ik weer schrijf, dus houd Facebook in de gaten!
Tom
Tuesday, 12 November 2013
Wednesday, 23 October 2013
Leven in Boys Town
"Geef dat aan mij." 'Nee.' "Waarom?" 'Hou op met stomme vragen stellen. Het is van mij en ik geef niks aan jou.'
Dit is een kort gesprek en ik heb dit minstens drie keer per week, met verschillende jongens. Zoals ik al zei vorige keer, de jongens zijn geïnteresseerd in mijn spullen. Toch was dit toen meer een eerste indruk die ik kreeg van ze. Ik leer de jongens alsmaar beter kennen. Of het nu het voorspellen van hun acties is, of praten met ze over hun verleden.
Elke keer als ik met een van de jongens over zijn verleden praat, ben ik sprakeloos. Ik wist voordat ik hier kwam al dat deze jongens een moeilijke jeugd hadden, maar om de verhalen van henzelf te horen is iets waar je niet voorbereid op kan zijn. Bijna allemaal hebben ze te maken gehad met misbruik. Hiermee bedoel ik misbruik op veel gebieden. Ouders verslaafd aan alcohol, drugs, gokken en het slaan van hun kinderen totdat deze erbij neervallen: ik heb het allemaal gehoord. Sommigen zijn wees, sommigen hebben een ouder over en anderen weten niet eens waar hun echte ouders zijn.
Al deze verhalen roepen bij mij de vraag op: Waar zou ik zijn als ik de problemen had die zij hebben?
Ik begrijp volkomen waarom sommige jongens de dingen doen die ze doen. Verslaafd raken aan alcohol, drugs, sigaretten of wat dan ook is niet de oplossing voor hun problemen. Toch begrijp ik het, want het laat ze de vreselijke dingen die ze in hun korte leven hebben meegemaakt vergeten.
Sterk leeft van zwak en slim leeft van sterk.
Oke, tijd voor wat vrolijkere dingen. Veel mensen vragen me hoe een dag in Boys Town er voor mij uitziet.
Ik word eerst wakker rond 6 uur 's ochtends door het meest vreselijke geluid in Zuid-Afrika: hadida's.
(Sommigen hebben misschien de foto's van deze vogels gezien op Facebook. Zo niet: de albums zijn toegankelijk voor iedereen dus zoek ze op als je wilt :))
Hoe dan ook, nadat ik wakker ben gemaakt met het geluid van een zeemeeuw gekruist met een kraai, prober ik nog een paar uur te slapen.
De jongens ontbijten om 7 uur en kort daarna gaan ze naar school. Soms ontbijt ik met ze mee en reis ik mee met ze in de schoolbus naar school, maar meestal ben ik te moe om zo vroeg op te staan. (Oordeel nog niet, je zult snappen waarom ik moe ben)
Dus rond 9 uur sta ik op en ontbijt ik op m'n gemak. Iets wat ik erg leuk maar vooral ontspannend vind om te doen is ontbijten voor het kantoor. Hiervandaan kan ik één of twee walvissen voorbij zien zwemmen in de zee voor Boys Town, terwijl ik ontspan in de ochtendzon. Dit vredige moment is een van de vele redenen waarom ik van dit land houd.
Als ik genoeg heb van de ochtendzon, begint het wachten. Het is het wachten todat de jongens terugkomen van school. Hoewel het zeer saai kan zijn, het is noodzakelijk want zodra de jongens terugkomen zuigen ze alle energie uit je. Dus wat ik doe is lezen, tv kijken, tekenen (niet serieus maar krabbelen), rondwandelen, zonnebaden, luisteren naar muzien... van alles om de tijd te doden. Als het goed is krijg ik een bibliotheekpasje en hier kijk ik erg naar uit. Er is een aantal boeken in ons huis maar deze zijn niet echt het type boek wat ik wil lezen. Om boeken te kunnen lezen die ik wil lezen zal dus goed zijn. Heel goed.
Rond 3 uur 's middags komen de jongens terug van school. Jippie, hier gaan we dan. Mijn eerste taak is helpen met huiswerk. Dat wil zeggen, als zij dat willen. Meestal zijn er zo'n vijf jongens die hun huiswerk doen. (22 jongens gaan naar school) Het huiswerk zelf is niet zo moeilijk, maar de andere jongens maken het moeilijk om te doen. Wanneer ik me wil concentreren op een jongen en zijn huiswerk, eisen de andere jongens ook aandacht op. Dit doen ze door pennen te gooien, me constant te prikken en ik word regelmatig gebeten. Praten helpt niet, dus om ze weg te krijgen draai ik hun arm om, buig hun vingers naar achter of zoiets. Het is niet zo dat ik echt boos ben en ze pijn wil doen, maar het is de enige manier waarop ze ophouden met mij te irriteren. De huiswerksessies kunnen erg lang duren, soms tot half zes.
Dan begint "activiteit tijd" en speel ik spelletjes met de jongens of sport ik met ze. Meestal is dit voetbal, tafelvoetbal, volleybay of ik loop rond in Boys Town en zie wat ze uitspoken. De activiteiten zijn nog vermoeiender dan het helpen met huiswerk. Niet alleen omdat ze goed zijn in sporten, waardoor mijn conditie flink getest wordt, maar ze vechten veel en maken ruzie vanwege de kleinste dingen. Aangezien ze schreeuwen in Zulu, heb ik geen idee wat ze zeggen. Dus ik moet tussenbeide komen en ze het uit laten praten in Engels. Als ze vechten moet ik fysiek tussenbeide komen en ze tot rust laten komen.
Dit gaat door tot half zeven 's avonds, wanneer we avondeten. Het eten is niet veel veranderd. Soms, als we aangeven dat we iets anders willen dan rijst, krijgen we sandwiches als avondeten.
Na het avondeten gaan de jongens naar boven naar hun kamers, de tv lounge of de tafelvoetbaltafel. Heel soms is er nog een jongen die hulp nodig heft met zijn huiswerk (weer jippie), maar meestal loop ik wat rond en speel tafelvoetbal met ze.
Rond 8 uur 's avonds is mijn werkdag voorbij en ga ik naar m'n huis, om vervolgens een heerlijke lange douche te nemen, op de bank te zitten en tv te kijken. Ik ga naar bed rond half negen, wat veel eerder is dan de tijd waarop ik thuis naar bed ging. Het is gewoon dat ik totaal kapot ben en amper mijn ogen open kan houden.
In de weekenden zijn de jongens de hele dag in Boys Town, dus ik neem pauzes tijdens de dag om wat uit te rusten, want de jongens eisen nog meer aandacht op. Soms zijn er uitjes, waarbij we rondrijden in de bus en op verschillende plekken stoppen om koekjes te eten en sap te drinken. Afgelopen weekend was er een groot evenement genaamd VIP, wat de jongens erg leuk vonden en ik ook! (Gratis eten woop woop!)
Dus ja, dat is hoe ik mijn dagen doorbreng in Boys Town. Ik hoor van veel vrienden dat de universiteit veel werk is, dus ik vraag me af of het net zo vermoeiend gaat zijn als dit project. (Waarschijnlijk).
Ik heb (nog) geen last van heimwee en ik kan me niet voorstellen om weer in Nederland te leven, alhoewel het soms goed zou zijn om weer wat tijd door te brengen met vrienden. Niet per se iets speciaals doen, maar gewoon zoals het was. Dus het is enigszins jammer dat bijna al mijn vrienden in Nederland zitten, bijna 9500 kilometer verderop. Beetje ver, dus sms'jes dan maar!
Mocht je me willen sms'en, mijn telefoonnummer staat in mijn vorige update. Brieven kunnen natuurlijk ook gestuurd worden! Stuur ze naar:
Tom Matthiesen
Girls and Boys Town
Tongaat 4400
PO Box 67
Kwa Zulu Natal
South-Africa
Het duurt best lang voor een brief om aan te komen (ongeveer een maand), dus verwacht niet onmiddelijk een antwoord! Stuur a.u.b. geen pakketjes, want sommige zijn verdwenen bij vorige vrijwilligers! Dit geldt voor de grotere en duurdere pakketjes, dus ik denk dat een paar sokken wel afgeleverd wordt :) (Ik heb trouwens geen sokken nodig, ik heb er genoeg)
Tom
Dit is een kort gesprek en ik heb dit minstens drie keer per week, met verschillende jongens. Zoals ik al zei vorige keer, de jongens zijn geïnteresseerd in mijn spullen. Toch was dit toen meer een eerste indruk die ik kreeg van ze. Ik leer de jongens alsmaar beter kennen. Of het nu het voorspellen van hun acties is, of praten met ze over hun verleden.
Elke keer als ik met een van de jongens over zijn verleden praat, ben ik sprakeloos. Ik wist voordat ik hier kwam al dat deze jongens een moeilijke jeugd hadden, maar om de verhalen van henzelf te horen is iets waar je niet voorbereid op kan zijn. Bijna allemaal hebben ze te maken gehad met misbruik. Hiermee bedoel ik misbruik op veel gebieden. Ouders verslaafd aan alcohol, drugs, gokken en het slaan van hun kinderen totdat deze erbij neervallen: ik heb het allemaal gehoord. Sommigen zijn wees, sommigen hebben een ouder over en anderen weten niet eens waar hun echte ouders zijn.
Al deze verhalen roepen bij mij de vraag op: Waar zou ik zijn als ik de problemen had die zij hebben?
Ik begrijp volkomen waarom sommige jongens de dingen doen die ze doen. Verslaafd raken aan alcohol, drugs, sigaretten of wat dan ook is niet de oplossing voor hun problemen. Toch begrijp ik het, want het laat ze de vreselijke dingen die ze in hun korte leven hebben meegemaakt vergeten.
Sterk leeft van zwak en slim leeft van sterk.
Oke, tijd voor wat vrolijkere dingen. Veel mensen vragen me hoe een dag in Boys Town er voor mij uitziet.
Ik word eerst wakker rond 6 uur 's ochtends door het meest vreselijke geluid in Zuid-Afrika: hadida's.
(Sommigen hebben misschien de foto's van deze vogels gezien op Facebook. Zo niet: de albums zijn toegankelijk voor iedereen dus zoek ze op als je wilt :))
Hoe dan ook, nadat ik wakker ben gemaakt met het geluid van een zeemeeuw gekruist met een kraai, prober ik nog een paar uur te slapen.
De jongens ontbijten om 7 uur en kort daarna gaan ze naar school. Soms ontbijt ik met ze mee en reis ik mee met ze in de schoolbus naar school, maar meestal ben ik te moe om zo vroeg op te staan. (Oordeel nog niet, je zult snappen waarom ik moe ben)
Dus rond 9 uur sta ik op en ontbijt ik op m'n gemak. Iets wat ik erg leuk maar vooral ontspannend vind om te doen is ontbijten voor het kantoor. Hiervandaan kan ik één of twee walvissen voorbij zien zwemmen in de zee voor Boys Town, terwijl ik ontspan in de ochtendzon. Dit vredige moment is een van de vele redenen waarom ik van dit land houd.
Als ik genoeg heb van de ochtendzon, begint het wachten. Het is het wachten todat de jongens terugkomen van school. Hoewel het zeer saai kan zijn, het is noodzakelijk want zodra de jongens terugkomen zuigen ze alle energie uit je. Dus wat ik doe is lezen, tv kijken, tekenen (niet serieus maar krabbelen), rondwandelen, zonnebaden, luisteren naar muzien... van alles om de tijd te doden. Als het goed is krijg ik een bibliotheekpasje en hier kijk ik erg naar uit. Er is een aantal boeken in ons huis maar deze zijn niet echt het type boek wat ik wil lezen. Om boeken te kunnen lezen die ik wil lezen zal dus goed zijn. Heel goed.
Rond 3 uur 's middags komen de jongens terug van school. Jippie, hier gaan we dan. Mijn eerste taak is helpen met huiswerk. Dat wil zeggen, als zij dat willen. Meestal zijn er zo'n vijf jongens die hun huiswerk doen. (22 jongens gaan naar school) Het huiswerk zelf is niet zo moeilijk, maar de andere jongens maken het moeilijk om te doen. Wanneer ik me wil concentreren op een jongen en zijn huiswerk, eisen de andere jongens ook aandacht op. Dit doen ze door pennen te gooien, me constant te prikken en ik word regelmatig gebeten. Praten helpt niet, dus om ze weg te krijgen draai ik hun arm om, buig hun vingers naar achter of zoiets. Het is niet zo dat ik echt boos ben en ze pijn wil doen, maar het is de enige manier waarop ze ophouden met mij te irriteren. De huiswerksessies kunnen erg lang duren, soms tot half zes.
Dan begint "activiteit tijd" en speel ik spelletjes met de jongens of sport ik met ze. Meestal is dit voetbal, tafelvoetbal, volleybay of ik loop rond in Boys Town en zie wat ze uitspoken. De activiteiten zijn nog vermoeiender dan het helpen met huiswerk. Niet alleen omdat ze goed zijn in sporten, waardoor mijn conditie flink getest wordt, maar ze vechten veel en maken ruzie vanwege de kleinste dingen. Aangezien ze schreeuwen in Zulu, heb ik geen idee wat ze zeggen. Dus ik moet tussenbeide komen en ze het uit laten praten in Engels. Als ze vechten moet ik fysiek tussenbeide komen en ze tot rust laten komen.
Dit gaat door tot half zeven 's avonds, wanneer we avondeten. Het eten is niet veel veranderd. Soms, als we aangeven dat we iets anders willen dan rijst, krijgen we sandwiches als avondeten.
Na het avondeten gaan de jongens naar boven naar hun kamers, de tv lounge of de tafelvoetbaltafel. Heel soms is er nog een jongen die hulp nodig heft met zijn huiswerk (weer jippie), maar meestal loop ik wat rond en speel tafelvoetbal met ze.
Rond 8 uur 's avonds is mijn werkdag voorbij en ga ik naar m'n huis, om vervolgens een heerlijke lange douche te nemen, op de bank te zitten en tv te kijken. Ik ga naar bed rond half negen, wat veel eerder is dan de tijd waarop ik thuis naar bed ging. Het is gewoon dat ik totaal kapot ben en amper mijn ogen open kan houden.
In de weekenden zijn de jongens de hele dag in Boys Town, dus ik neem pauzes tijdens de dag om wat uit te rusten, want de jongens eisen nog meer aandacht op. Soms zijn er uitjes, waarbij we rondrijden in de bus en op verschillende plekken stoppen om koekjes te eten en sap te drinken. Afgelopen weekend was er een groot evenement genaamd VIP, wat de jongens erg leuk vonden en ik ook! (Gratis eten woop woop!)
Dus ja, dat is hoe ik mijn dagen doorbreng in Boys Town. Ik hoor van veel vrienden dat de universiteit veel werk is, dus ik vraag me af of het net zo vermoeiend gaat zijn als dit project. (Waarschijnlijk).
Ik heb (nog) geen last van heimwee en ik kan me niet voorstellen om weer in Nederland te leven, alhoewel het soms goed zou zijn om weer wat tijd door te brengen met vrienden. Niet per se iets speciaals doen, maar gewoon zoals het was. Dus het is enigszins jammer dat bijna al mijn vrienden in Nederland zitten, bijna 9500 kilometer verderop. Beetje ver, dus sms'jes dan maar!
Mocht je me willen sms'en, mijn telefoonnummer staat in mijn vorige update. Brieven kunnen natuurlijk ook gestuurd worden! Stuur ze naar:
Tom Matthiesen
Girls and Boys Town
Tongaat 4400
PO Box 67
Kwa Zulu Natal
South-Africa
Het duurt best lang voor een brief om aan te komen (ongeveer een maand), dus verwacht niet onmiddelijk een antwoord! Stuur a.u.b. geen pakketjes, want sommige zijn verdwenen bij vorige vrijwilligers! Dit geldt voor de grotere en duurdere pakketjes, dus ik denk dat een paar sokken wel afgeleverd wordt :) (Ik heb trouwens geen sokken nodig, ik heb er genoeg)
Tom
Thursday, 26 September 2013
Welkom in Zuid-Afrika. Welkom in Boys Town!
Ik zal eerlijk zijn, ik heb uiteenlopende gevoelens over mijn project tot nu toe. Ik zal beginnen met de wat negatievere dingen en eindigen met de positievere. Op deze manier zijn de positieve dingen het recenst in het geheugen.
De jongens hier zijn, zoals verwacht en voorspeld, er erg aan toe. Niet per se fysiek, maar emotioneel gezien. Dit maakt ze onvoorspelbaar, wat erg lastig is om mee om te gaan. Het ene moment zijn ze aardig, het volgende moment gaan ze door het lint. Straffen zijn hier zeldzaam, omdat de medewerkers geloven in het geven van liefde. Ik ben het deels met ze eens, maar de meesten van jullie zullen mijn volledige standpunt hierin wel weten.
Ze tonen ook bijzonder veel interesse in waardevolle spullen, ALS JE SNAPT WAT IK BEDOEL. Daarom heb ik al mijn waardevolle spullen in de kluis van de medewerkers gedaan, zodat ik zeker weet dat mijn spullen veilig zijn. De jongens willen de prijs van elk kledingstuk weten en welke maat het is... Ik denk dat ik nu wel genoeg hierover gezegd heb.
Ookal ben ik in een land waar veel mensen Afrikaans (wat erg lijkt op Nederlands) en Engels spreken, spreken de meeste mensen hier Zulu. De jongens en medewerkers spreken tegen elkaar in Zulu, zelfs al zijn Jack en ik erbij. Bedankt.
Oke even eerlijk, ik zit in een provincie genaamd Kwa Zulu Natal, dus ik ben misschien wat naïef geweest...
Ik prober wel de taal te leren. De klikgeluiden zijn het allerlastigst om te leren. Omdat je jongens me woorden blijven leren, heb ik besloten om de woorden maar op te schrijven (fonetisch).
Het eten hier is te doen, maar er is weinig variatie. Neem (oud) brood met boter, rijst, curry, hamburger/kip en maak een willekeurige combinatie daarvan, en je hebt bijna elke maaltijd die ik tot nu toe heb gehad. De meeste jongens zijn nu op vakantie (naar hun ouders, pleegouders, familie), maar een paar zijn hier gebleven, wat waarschijnlijk de redden is dat ik twee keer patat gehad heb deze week. In de week dat ik hier ben heb ik precies één sinaasappel gekregen.
Jack en ik kunnen natuurlijk ons eigen eten kopen, maar dat hebben we bijna niet gedaan, omdat de jongens ook veel interesse tonen in ons eten...
De accommodatie is, vergeleken met wat ik verwachtte, GIGANTISCH. De jongens hebben een eigen gebouw waarin ze slapen. Het heeft een TV-lounge (een kamer met een oude tv + DVD-speller en wat stoelen), een tafelvoetbaltafel en een sportschool (meeste van de spullen zijn kapot, maar goed)
Er is een apart gebouw waar we eten. Daarnaast is er op de accommodatie: huizen van de medewerkers, een voetbalveld/rugbyveld, een (beveiligd) zwembad, een basketballveld, een bibliotheek (die bijna niet gebruikt wordt), en een kerk die vastzit aan het gebouw waarin ik verblijf.
Ah ja, mijn "huis". In feite is het mijn kamer, Jacks kamer, een badkamer een douche en een woonkamer. Toen ik hier voor het eerst kwam vond mijn kamer eruitzien als een gevangenis, maar toen ik al mijn spullen had uitgepakt zag het er al beter uit. De woonkamer heeft vier banken (waarvan er een kapot is), en een tv met vier zenders. Ik gebruik de badkamer bijna niet om me op te frissen, omdat mijn kamer een eigen wastafel heeft. Daarnaast is het bad geel (terwijl ze hem wit kochten). De wc is best schoon. De douche had schoner kunnen zijn, maar ik ben al lang blij dat hij goed functioneert.
De locatie is prachtig. We zijn slechts een kleine brug verwijderd van het strand! In de avond zie je veel schepen in de zee, wachtend tot ze verder kunnen naar Durban. Ze zien eruit als kleine huisjes op de zee! De nachtelijke hemel is ook heel mooi (Ik heb drie nachten gestaard, zoekende naar sterrenbeelden die ik ken, totdat ik realiseerde dat ik aan de andere kant van de wereld zit...)
Er rennen ook apen rond in Boys Town, wat ik eerst wel gaaf vond maar nu is het normaal geworden.
Ik heb een nieuw telefoonnummer, waarop ik te bereiken ben: +27745145703
Nu even samenvatten. Dit project gaat een grote uitdaging voor me worden, maar ik zal niet zo snel opgeven. Ik moet er veel tijd en vooral geduld in stoppen als ik wil slagen, maar ik ga mijn uiterste best doen.
Hou vast aan de geode dingen, die slepen je door de slechte heen.
Tom
De jongens hier zijn, zoals verwacht en voorspeld, er erg aan toe. Niet per se fysiek, maar emotioneel gezien. Dit maakt ze onvoorspelbaar, wat erg lastig is om mee om te gaan. Het ene moment zijn ze aardig, het volgende moment gaan ze door het lint. Straffen zijn hier zeldzaam, omdat de medewerkers geloven in het geven van liefde. Ik ben het deels met ze eens, maar de meesten van jullie zullen mijn volledige standpunt hierin wel weten.
Ze tonen ook bijzonder veel interesse in waardevolle spullen, ALS JE SNAPT WAT IK BEDOEL. Daarom heb ik al mijn waardevolle spullen in de kluis van de medewerkers gedaan, zodat ik zeker weet dat mijn spullen veilig zijn. De jongens willen de prijs van elk kledingstuk weten en welke maat het is... Ik denk dat ik nu wel genoeg hierover gezegd heb.
Ookal ben ik in een land waar veel mensen Afrikaans (wat erg lijkt op Nederlands) en Engels spreken, spreken de meeste mensen hier Zulu. De jongens en medewerkers spreken tegen elkaar in Zulu, zelfs al zijn Jack en ik erbij. Bedankt.
Oke even eerlijk, ik zit in een provincie genaamd Kwa Zulu Natal, dus ik ben misschien wat naïef geweest...
Ik prober wel de taal te leren. De klikgeluiden zijn het allerlastigst om te leren. Omdat je jongens me woorden blijven leren, heb ik besloten om de woorden maar op te schrijven (fonetisch).
Het eten hier is te doen, maar er is weinig variatie. Neem (oud) brood met boter, rijst, curry, hamburger/kip en maak een willekeurige combinatie daarvan, en je hebt bijna elke maaltijd die ik tot nu toe heb gehad. De meeste jongens zijn nu op vakantie (naar hun ouders, pleegouders, familie), maar een paar zijn hier gebleven, wat waarschijnlijk de redden is dat ik twee keer patat gehad heb deze week. In de week dat ik hier ben heb ik precies één sinaasappel gekregen.
Jack en ik kunnen natuurlijk ons eigen eten kopen, maar dat hebben we bijna niet gedaan, omdat de jongens ook veel interesse tonen in ons eten...
De accommodatie is, vergeleken met wat ik verwachtte, GIGANTISCH. De jongens hebben een eigen gebouw waarin ze slapen. Het heeft een TV-lounge (een kamer met een oude tv + DVD-speller en wat stoelen), een tafelvoetbaltafel en een sportschool (meeste van de spullen zijn kapot, maar goed)
Er is een apart gebouw waar we eten. Daarnaast is er op de accommodatie: huizen van de medewerkers, een voetbalveld/rugbyveld, een (beveiligd) zwembad, een basketballveld, een bibliotheek (die bijna niet gebruikt wordt), en een kerk die vastzit aan het gebouw waarin ik verblijf.
Ah ja, mijn "huis". In feite is het mijn kamer, Jacks kamer, een badkamer een douche en een woonkamer. Toen ik hier voor het eerst kwam vond mijn kamer eruitzien als een gevangenis, maar toen ik al mijn spullen had uitgepakt zag het er al beter uit. De woonkamer heeft vier banken (waarvan er een kapot is), en een tv met vier zenders. Ik gebruik de badkamer bijna niet om me op te frissen, omdat mijn kamer een eigen wastafel heeft. Daarnaast is het bad geel (terwijl ze hem wit kochten). De wc is best schoon. De douche had schoner kunnen zijn, maar ik ben al lang blij dat hij goed functioneert.
De locatie is prachtig. We zijn slechts een kleine brug verwijderd van het strand! In de avond zie je veel schepen in de zee, wachtend tot ze verder kunnen naar Durban. Ze zien eruit als kleine huisjes op de zee! De nachtelijke hemel is ook heel mooi (Ik heb drie nachten gestaard, zoekende naar sterrenbeelden die ik ken, totdat ik realiseerde dat ik aan de andere kant van de wereld zit...)
Er rennen ook apen rond in Boys Town, wat ik eerst wel gaaf vond maar nu is het normaal geworden.
Ik heb een nieuw telefoonnummer, waarop ik te bereiken ben: +27745145703
Nu even samenvatten. Dit project gaat een grote uitdaging voor me worden, maar ik zal niet zo snel opgeven. Ik moet er veel tijd en vooral geduld in stoppen als ik wil slagen, maar ik ga mijn uiterste best doen.
Hou vast aan de geode dingen, die slepen je door de slechte heen.
Tom
Sunday, 15 September 2013
EINDELIJK
Ik heb nooit gedacht dat de tijd zo snel zou gaan. Afgezaagd? Misschien, maar het is zeker waar. Ik ga nu niet al mijn Project Trust memoires ophalen hoor, dus geen zorgen. Zo oud ben ik nou ook weer niet.
Dezelfde vragen worden mij steeds weer gesteld. Puur uit interesse, dus ik weet dat men het goed bedoelt. Echter, na ontelbare keren vertellen dat ik inderdaad zin heb om te vertrekken, wil ik alleen maar meer gaan. Meer dan 3/4 jaar weet ik al dat ik dit wil doen en meer dan een half jaar weet ik dat ik ook echt ga. Er is echt niks wat ik meer wil dan nu gaan.
Ik ga geen uitspraken doen over het missen van dingen, of mensen. Als mij gevraagd wordt wat ik het meeste ga missen, zeg ik als grap dingen als mijn slaapkamerdeur, of de lantaarnpaal voor mijn huis. De waarheid is: Ik heb geen idee. Ik ga vast en zeker mijn huis, mijn ouders, mijn broertje en mijn vrienden missen. Maar voorspellen dat je iets gaat missen is hetzelfde als voorspellen dat het Nederlands Elftal ooit wereldkampion wordt. Waarschijnlijk, maar geen idee wanneer.
Ik zal eerlijk zijn, ik heb me druk gemaakt dat ik me druk zou maken. Gedaan, haatte het, nooit meer.
Tijd voor wat leukere onderwerpen. Even Nederlands beginnen. Het weer in Durban (wat vlakbij Tongaat ligt, waar ik verblijf) is best goed. Temperaturen boven de 20 graden: Vind ik leuk.
Ik heb ook contact gehad met mijn partner via Facebook. Hij zei dat de jongeren makkelijk in de omgang zijn, wat het tegenovergestelde is van wat wij vreesden. Hup Boys Town jongeren!
Ik heb geen andere onderwerpen om nu over te praten. Dus ja. Daar zit ik dan. Doei gezegd tegen m'n maatje vorige week op Schiphol, andere vrienden volgden in de week erna... Vaarwel familie, vaarwel straat. Ik lijk James Blunt wel. Ik eindig deze blog liever met een quote van een andere zanger.
Dus.
Dezelfde vragen worden mij steeds weer gesteld. Puur uit interesse, dus ik weet dat men het goed bedoelt. Echter, na ontelbare keren vertellen dat ik inderdaad zin heb om te vertrekken, wil ik alleen maar meer gaan. Meer dan 3/4 jaar weet ik al dat ik dit wil doen en meer dan een half jaar weet ik dat ik ook echt ga. Er is echt niks wat ik meer wil dan nu gaan.
Ik ga geen uitspraken doen over het missen van dingen, of mensen. Als mij gevraagd wordt wat ik het meeste ga missen, zeg ik als grap dingen als mijn slaapkamerdeur, of de lantaarnpaal voor mijn huis. De waarheid is: Ik heb geen idee. Ik ga vast en zeker mijn huis, mijn ouders, mijn broertje en mijn vrienden missen. Maar voorspellen dat je iets gaat missen is hetzelfde als voorspellen dat het Nederlands Elftal ooit wereldkampion wordt. Waarschijnlijk, maar geen idee wanneer.
Ik zal eerlijk zijn, ik heb me druk gemaakt dat ik me druk zou maken. Gedaan, haatte het, nooit meer.
Tijd voor wat leukere onderwerpen. Even Nederlands beginnen. Het weer in Durban (wat vlakbij Tongaat ligt, waar ik verblijf) is best goed. Temperaturen boven de 20 graden: Vind ik leuk.
Ik heb ook contact gehad met mijn partner via Facebook. Hij zei dat de jongeren makkelijk in de omgang zijn, wat het tegenovergestelde is van wat wij vreesden. Hup Boys Town jongeren!
Ik heb geen andere onderwerpen om nu over te praten. Dus ja. Daar zit ik dan. Doei gezegd tegen m'n maatje vorige week op Schiphol, andere vrienden volgden in de week erna... Vaarwel familie, vaarwel straat. Ik lijk James Blunt wel. Ik eindig deze blog liever met een quote van een andere zanger.
Dus.
OPPAN BOYS TOWN STYLE
(hop hop hop hop)
(geweldig nummer)
Tom
Subscribe to:
Posts (Atom)