Leven in Boys Town

"Geef dat aan mij." 'Nee.' "Waarom?" 'Hou op met stomme vragen stellen. Het is van mij en ik geef niks aan jou.'
Dit is een kort gesprek en ik heb dit minstens drie keer per week, met verschillende jongens. Zoals ik al zei vorige keer, de jongens zijn geïnteresseerd in mijn spullen. Toch was dit toen meer een eerste indruk die ik kreeg van ze. Ik leer de jongens alsmaar beter kennen. Of het nu het voorspellen van hun acties is, of praten met ze over hun verleden.

Elke keer als ik met een van de jongens over zijn verleden praat, ben ik sprakeloos. Ik wist voordat ik hier kwam al dat deze jongens een moeilijke jeugd hadden, maar om de verhalen van henzelf te horen is iets waar je niet voorbereid op kan zijn. Bijna allemaal hebben ze te maken gehad met misbruik. Hiermee bedoel ik misbruik op veel gebieden. Ouders verslaafd aan alcohol, drugs, gokken en het slaan van hun kinderen totdat deze erbij neervallen: ik heb het allemaal gehoord. Sommigen zijn wees, sommigen hebben een ouder over en anderen weten niet eens waar hun echte ouders zijn.
Al deze verhalen roepen bij mij de vraag op: Waar zou ik zijn als ik de problemen had die zij hebben?
Ik begrijp volkomen waarom sommige jongens de dingen doen die ze doen. Verslaafd raken aan alcohol, drugs, sigaretten of wat dan ook is niet de oplossing voor hun problemen. Toch begrijp ik het, want het laat ze de vreselijke dingen die ze in hun korte leven hebben meegemaakt vergeten.

Sterk leeft van zwak en slim leeft van sterk.


Oke, tijd voor wat vrolijkere dingen. Veel mensen vragen me hoe een dag in Boys Town er voor mij uitziet.
Ik word eerst wakker rond 6 uur 's ochtends door het meest vreselijke geluid in Zuid-Afrika: hadida's.
(Sommigen hebben misschien de foto's van deze vogels gezien op Facebook. Zo niet: de albums zijn toegankelijk voor iedereen dus zoek ze op als je wilt :))
Hoe dan ook, nadat ik wakker ben gemaakt met het geluid van een zeemeeuw gekruist met een kraai, prober ik nog een paar uur te slapen.

De jongens ontbijten om 7 uur en kort daarna gaan ze naar school. Soms ontbijt ik met ze mee en reis ik mee met ze in de schoolbus naar school, maar meestal ben ik te moe om zo vroeg op te staan. (Oordeel nog niet, je zult snappen waarom ik moe ben)
Dus rond 9 uur sta ik op en ontbijt ik op m'n gemak. Iets wat ik erg leuk maar vooral ontspannend vind om te doen is ontbijten voor het kantoor. Hiervandaan kan ik één of twee walvissen voorbij zien zwemmen in de zee voor Boys Town, terwijl ik ontspan in de ochtendzon. Dit vredige moment is een van de vele redenen waarom ik van dit land houd.

Als ik genoeg heb van de ochtendzon, begint het wachten. Het is het wachten todat de jongens terugkomen van school. Hoewel het zeer saai kan zijn, het is noodzakelijk want zodra de jongens terugkomen zuigen ze alle energie uit je. Dus wat ik doe is lezen, tv kijken, tekenen (niet serieus maar krabbelen), rondwandelen, zonnebaden, luisteren naar muzien... van alles om de tijd te doden. Als het goed is krijg ik een bibliotheekpasje en hier kijk ik erg naar uit. Er is een aantal boeken in ons huis maar deze zijn niet echt het type boek wat ik wil lezen. Om boeken te kunnen lezen die ik wil lezen zal dus goed zijn. Heel goed. 

Rond 3 uur 's middags komen de jongens terug van school. Jippie, hier gaan we dan. Mijn eerste taak is helpen met huiswerk. Dat wil zeggen, als zij dat willen. Meestal zijn er zo'n vijf jongens die hun huiswerk doen. (22 jongens gaan naar school) Het huiswerk zelf is niet zo moeilijk, maar de andere jongens maken het moeilijk om te doen. Wanneer ik me wil concentreren op een jongen en zijn huiswerk, eisen de andere jongens ook aandacht op. Dit doen ze door pennen te gooien, me constant te prikken en ik word regelmatig gebeten. Praten helpt niet, dus om ze weg te krijgen draai ik hun arm om, buig hun vingers naar achter of zoiets. Het is niet zo dat ik echt boos ben en ze pijn wil doen, maar het is de enige manier waarop ze ophouden met mij te irriteren. De huiswerksessies kunnen erg lang duren, soms tot half zes.

Dan begint "activiteit tijd" en speel ik spelletjes met de jongens of sport ik met ze. Meestal is dit voetbal, tafelvoetbal, volleybay of ik loop rond in Boys Town en zie wat ze uitspoken. De activiteiten zijn nog vermoeiender dan het helpen met huiswerk. Niet alleen omdat ze goed zijn in sporten, waardoor mijn conditie flink getest wordt, maar ze vechten veel en maken ruzie vanwege de kleinste dingen. Aangezien ze schreeuwen in Zulu, heb ik geen idee wat ze zeggen. Dus ik moet tussenbeide komen en ze het uit laten praten in Engels. Als ze vechten moet ik fysiek tussenbeide komen en ze tot rust laten komen.

Dit gaat door tot half zeven 's avonds, wanneer we avondeten. Het eten is niet veel veranderd. Soms, als we aangeven dat we iets anders willen dan rijst, krijgen we sandwiches als avondeten.
Na het avondeten gaan de jongens naar boven naar hun kamers, de tv lounge of de tafelvoetbaltafel. Heel soms is er nog een jongen die hulp nodig heft met zijn huiswerk (weer jippie), maar meestal loop ik wat rond en speel tafelvoetbal met ze.

Rond 8 uur 's avonds is mijn werkdag voorbij en ga ik naar m'n huis, om vervolgens een heerlijke lange douche te nemen, op de bank te zitten en tv te kijken. Ik ga naar bed rond half negen, wat veel eerder is dan  de tijd waarop ik thuis naar bed ging. Het is gewoon dat ik totaal kapot ben en amper mijn ogen open kan houden.

In de weekenden zijn de jongens de hele dag in Boys Town, dus ik neem pauzes tijdens de dag om wat uit te rusten, want de jongens eisen nog meer aandacht op. Soms zijn er uitjes, waarbij we rondrijden in de bus en op verschillende plekken stoppen om koekjes te eten en sap te drinken. Afgelopen weekend was er een groot evenement genaamd VIP, wat de jongens erg leuk vonden en ik ook! (Gratis eten woop woop!)

Dus ja, dat is hoe ik mijn dagen doorbreng in Boys Town. Ik hoor van veel vrienden dat de universiteit veel werk is, dus ik vraag me af of het net zo vermoeiend gaat zijn als dit project. (Waarschijnlijk).
Ik heb (nog) geen last van heimwee en ik kan me niet voorstellen om weer in Nederland te leven, alhoewel het soms goed zou zijn om weer wat tijd door te brengen met vrienden. Niet per se iets speciaals doen, maar gewoon zoals het was. Dus het is enigszins jammer dat bijna al mijn vrienden in Nederland zitten, bijna 9500 kilometer verderop. Beetje ver, dus sms'jes dan maar!

Mocht je me willen sms'en, mijn telefoonnummer staat in mijn vorige update. Brieven kunnen natuurlijk ook gestuurd worden! Stuur ze naar:

Tom Matthiesen
Girls and Boys Town
Tongaat 4400
PO Box 67
Kwa Zulu Natal
South-Africa

Het duurt best lang voor een brief om aan te komen (ongeveer een maand), dus verwacht niet onmiddelijk een antwoord! Stuur a.u.b. geen pakketjes, want sommige zijn verdwenen bij vorige vrijwilligers! Dit geldt voor de grotere en duurdere pakketjes, dus ik denk dat een paar sokken wel afgeleverd wordt :) (Ik heb trouwens geen sokken nodig, ik heb er genoeg)


Tom