Camp Caroline, weg van Tongaat

“Nooit meer terug naar Boys Town!” schreeuwde een van de jongens. Hij had gelijk, het was de laatste dag dat hij in Girls and Boys Town (GBT) Tongaat zou zijn.

Het begin van december betekent het einde van het vierde semester in Zuid-Afrika en dus het einde van het schooljaar.

Een GBT contract is voor twee jaar (maar het kan verlengd worden door de rechter) en dus aan het einde van elk schooljaar verlaten sommige jongens het Youth Development Centre (Jeugd Ontwikkelingscentrum) voor altijd.

 

De meeste jongens gaan naar huis (of naar pleegouders, ooms, tantes etc.) voor hun zomervakantie. (Ik besefte dat ik drie zomervakanties heb in een jaar tijd: een in NL in 2013, een in ZA in 2013/2014 en een in NL in 2014. Ik klaag niet!)

Niet alle jongens hebben echter een plaats om naartoe te gaan. Voor deze jongens biedt Camp Caroline (ook wel Munster Camp genoemd, naar de dichtstbijzijnde stad) een oplossing. Het is eigendom van de organisatie Girls and Boys Town. In totaal zijn er vier Youth Development Centre’s (YDC’s) en verschillende Family Homes (Familiehuizen). De YDC’s zijn voor jongens alleen. Sommige Family Homes hebben meiden, sommige hebben jongens, maar nooit gemixt (waarschijnlijk omdat ze dan zouden veranderen in producerende Family Homes...). Alleen de jongens die in de YDC’s verblijven en die geen plek hebben om naar toe te kunnen, gaan naar Camp Caroline.

 

Dit jaar waren er slechts twee jongens van de Tongaat YDC (waar ik werk) die naar Camp Caroline gingen. (Dat gaat rustig worden, dacht ik)

Nou, nee. Van de YDC in Magaliesburg kwamen 4 jongens, van Kagiso kwam er 1 en van Maccassar kwamen... 18 jongens. (GEWELDIG)

 

Ondanks de verrassing in het aantal jongens was de tijd in Camp Caroline geweldig. De jongens toonden heel veel discipline (vooral de eerste dagen). De omgeving van het kamp is ook fantastisch. Het is slechts zeven minuten lopen naar het strand. Het eten was heerlijk (een paar braais gehad, woehoe!) en omdat de medewerkers de jongens 95% van de tijd bezig hielden, kon ik lekker ontspannen. De jongens en staff slapen allemaal in vakantiehuisjes. De jongens zitten met z’n achten in een huisje (vier in de ene kamer, vier in de andere) en de medewerkers zitten met z’n zessen (drie-drie).

 

Met de jongens van Magaliesburg kwam ook een Collega. Lewis Sweeney-Slavin werkt bij de YDC in Magaliesburg. Zoals ik in m’n vorige blog uitlegde is het ontmoeten van andere volunteers een kans om ervaringen en dergelijke uit te wisselen. Jack, Lewis en ik sliepen in een kamer samen en aan de andere kant sliepen de buschauffeurs.

 

Bijna elke dag was er een uitje, wat echt geweldig was. We gingen naar verschillende stranden, naar een slangenpark, een krokodillenboerderij, naar de bioscoop en ga zo maar door. Ik had veel lol met de jongens van Maccassar. De talen die zij daar spreken zijn Engels en Afrikaans, waar ze in GBT Tongaat Engels en Zulu praten.

Ik zal een kleine geschiedenisles geven. Toen de Nederlandse colonisten in Zuid-Afrika kwamen, praatten zij natuurlijk Nederlands. Toen daarna de Engelsen de Nederlanders versloegen en daarna Zuid-Afrika onafhankelijk werd, bleef de taal echter hangen. Afrikaans is een van de elf officiele talen van Zuid-Afrika en het is heel erg gelijk aan Nederlands. Hierdoor kon ik de jongens van Maccassar verstaan als zij Afrikaans praatten. Dit vertelde ik ze echter niet en dat resulteerde in wat leuke momenten. (zoals wanneer ik in hun taal antwoordde als ze iets tegen me zeiden en geen antwoord verwachtten).

 

Camp Caroline was een fantastische ervaring voor me. Het gaf me een veel wijdere blik op de organisatie Girls and Boys Town. Ik vind het kamp een geweldig initiatief is om jongeren die niet naar huis kunnen een leuke tijd te geven.

Aan de ene kant vond ik het jammer dat ik niet langer dan twee weken bleef, maar aan de andere kant was er een nieuw avontuur dat wachtte: Kaapstad! (Dat is voor de volgende blog hahaha)